یک عمر تو زخم هایمان را بستی
هر روز کشیدی به سر ما دستی
شعبان که به نیمه می رسد آقا جان!
ما تازه به یادمان می آید هستی!
۲
هم چاه سر راه تو باید بکنیم
هم اینکه از انتظار تو دم بزنیم
این نامه ی چندم است که می خوانی؟
داریم رکورد کوفه را می شکنیم
۳
هر روز به ما اگر که سر هم بزنی
بر ریشه ی خواب ما تبر هم بزنی
آقا تو که خوب می شناسی ما را
زنگ در خانه را اگر هم بزنی...
نوشيده اند امشب برادرهايتان مردم!
اين زهرراازکاسه ی سرهايتان مردم!
اين غيرت پوسيده اتش می زندشب را
دررقص نافرجام خنجرهايتان مردم!
درخانه کز کرديدومشغول دعامانديد
نفرين به راه و رسم و باورهايتان مردم!
گيسوبران،گيسوبران،گيسوبران است آه
آلوده شد دامان خواهرهايتان مردم!
ازاين گناه آغشته خواهدشدشبی بی شک
با بوی خون لخته بسترهايتان مردم!
مرديدخيلی وقت پيش اما هنوز انگار
درگورمی رقصندپيکرهايتان مردم!
***
اين زندگی بی فايده ست ای کاش بنشينند
درسوگتان يک روز مادرهايتان مردم!
حميده رضائی
به نام خدایی که لُر آفرید دلش را از اندوه پُر آفرید
غمِ لُر غمِ غربتِ کوچ نیست خداوند لُر بره و قوچ نیست
خداحافظ ای کوچ هر سال من خداحافظ ای بخت و اقبال من
خداحافظ ای چشمه های قشنگ خداحافظ ای اسب و زین و تفنگ
خداحافظ ای مردم ساده پوش خداحافظ ای ایل پر جنب و جوش
خداحافظ ای مَشک و دُوْ و کَره خداحافظ ای کبک و میش و بَره
یکی نْی بیاهِه ز کِینو به مال بخونه سی مون کمی دِی بَلال
دلُم تنگِ سی پازِنونِ مُنار دلُم تنگِ سی بِرنُو سُوزِوار
دلُم تنگِ سی مال و مشک و بُهون سی کِیماس و مِرداس شاهنامه خون
دلُم ایخو وا مَم رضا و خلیل بِگَردُم به جُست کِلوُس و چَویل
دلُم ایخو برگرده او روزگار رِوِه مالِمون پشتِ تَنگِ مُنار
دلُم ایخو جونُم بهاری بوهِه همه زندگیم بختیاری بوهِه
تو ای ایلیاتی تو ای مرد کوچ لُر و ترکمن،کرد و ترک و بلوچ
تو بشنو حدیث دل این مُرده را تکاپوی بُغض ترک خورده را
غریبانه در انزوا مانده ام من از کوچ و از گله جامانده ام
غریبیم و از غربت آزرده ایم نفس می کشیم از نفس مُرده ایم
قدس
گفتند نیل را دل پرخون شکفته است گفتند زخم تازه زیتون شکفته است این خاطرات سرخ کلیم است کاین چنین در چشم خون گرفته هارون شکفته است خاک مقدسی که جراحات کهنهاش این بار زیر چکمه قانون شکفته است امید پا گرفتن و زیبا شدن کجاست با غنچهای که در شب طاعون شکفته است عیسی مگر بیاید و مرهم بیاورد زخم هزارساله زیتون شکفته است ** ای زخم و شعله رَخت و رداتان، خطرکنید احرام بستهاید که رمی جمر کنید کفر از شب ستاره داوود میوزد با دستهای معجزه شقالقمر کنید فرعونیان از آب گذشتند، وانگهی موسی پیام داده که عزمی دگر کنید خون است اگر، برای خدا بیشتر دهید عشق است اگر، معاشقه را بیشتر کنید بودن که نقض نظم نوین است، خویش را قربانی قدوم حقوق بشر کنید ** وقتی سپاه ابرهه با فیل میرسد نوبت به سنگهای ابابیل میرسد کوهیم ما که هستی ما غیر سنگ نیست متن مطنطنی که به تأویل میرسد آب از سرش گذشته عنان میکشد هنوز! آنک تلاطمی است که با نیل میرسد تلمود را هوس هوس از شب نوشتهاند کی صبح عاشقانه انجیل میرسد بگذار بگذریم چه بر شاعران گذشت آوخ به استخوان افاعیل میرسد سید سلمان علوی
|
يه کسي بود که دل غرق نگاهش شده يود همه هستي دل خيره به راهش شده بود
روز من مملواز چشم پر انديشه او شب من عاشق ان صورت ماهش شده بود
نفسم مست نفس هاي پر از رازقي اش پسر پاک تنم مرد گناهش شده بود
گرچه من ماندم و يک عالم افسوس و غزل اين لب تشنه من کفتر چاهش شده يود
سعي بيهوده و بي حاصل من سخت شکست هستي باخته ان رخ و شاهش شده يود
عاقبت خسته تر از خستگي ساحل و موج منم و اين دل روشن که سياهش شده بود
سام زند یزدانی
ای حک شده نام تو در قاموس نخلستان
وی چشمهای روشنت فانوس نخلستان
دیری است این که منتظر مانده به راه تو
چشمان اشکآلوده و مأیوس نخلستان
امروز درد غربتت را خوب فهمیده است
جغرافیای ساکت و محبوس نخلستان
بعد از تو ای تنهاترین تنها که خواهد بود؟
هر نیمه شب تا صبحدم مأنوس نخلستان
امروز هم در کوچههای کوفه میپیچید
فریاد مظلومیت و افسوس نخلستان
بعد از تو حتی هیچ کس حالی نپرسیده است
از دانههای در زمین محبوس نخلستان
با گریههایت موج موج نخلها لرزید
بیتاب خواهد بود اقیانوس نخلستان
بعد از تو تا روز قیامت سرد و تاریک است
آری فضای تیره و مأیوس نخلستان
ابراهیم سکاک
روشن سلیمانی
